Każdego dnia wypracowuj w dziecku poczucie wartości


Wychowuj
 / 
4 kwietnia 2015
 / 
by Katarzyna Kubiczek

Myślę, że w dzisiejszych czasach nie trzeba nikomu tłumaczyć, że jednym z podstawowych czynników, warunkujących jakość naszych stosunków z innymi ludźmi jest poczucie wartości.

Człowiek zdający sobie sprawę ze swojej wartości to osoba, która w pełni akceptuje swoje ograniczenia, potrafi określić swój stan emocjonalny i zna swoje reakcje, a wiedza ta pozwala jej nad nimi panować. Gdy znamy swoją wartość z należytym szacunkiem i podziwem mamy odwagę traktować człowieka, który załóżmy posiadł obszerniejszą wiedzę w określonym obszarze. Nie czujemy potrzeby poniżania go, obniżania w swoich oczach jego wartości. Dzieje się tak dlatego, że poczucie wartości nie ma nic wspólnego z naszymi umiejętnościami ani osiągnięciami.

Wiecie co jest najważniejsze w kształtowaniu poczucia wartości? Świadomość, że nasi najbliżsi uważają nas za wartościowego człowieka. Jeśli rodzice okazują swojemu dziecku, że to jakim jest człowiekiem jest dla nich najważniejsze ono będzie miało okazję rozwinąć w sobie właśnie poczucie własnej wartości.

Czynimy to pomagając dziecku nazywać uczucia, gdy wykrzykuje do nas, że nas nienawidzi. Nazywając malującą się na twarzy dziecka radość, gdy pokazuje nam swój pierwszy rysunek na dzień mamy. Okazując zrozumienie dla niechęci pocałowania cioci i we wszystkich tych sytuacjach kiedy 100% uwagi kierujemy na to co w danym momencie czuje nasze dziecko. 100% , czyli w tym najważniejszym momencie nie ma miejsca na pouczanie, że cioci będzie przykro. Nie ma miejsca na stawianie granic, ani na podkreślanie – jaka jestem z ciebie dumna, że tak pięknie to dla mnie namalowałeś..

Pewnie nie wszyscy z Was rozumieją co złego jest w stwierdzeniu „jestem z ciebie dumna”. Nie ma nic złego, ale jeśli wcześniej nie nazwaliśmy uczuć dziecka – widzę, że jesteś bardzo szczęśliwa, to pochwała „jestem z ciebie dumna”, jest zależna od tego rysunku. Duma jest wynikiem czegoś, co zrobiliśmy, a więc buduje naszą pewność siebie a nie poczucie wartości.

Jednocześnie wbrew niektórym opiniom na temat pochwał, uważam, że dzieci powinno się chwalić, tylko należy być świadomym różnicy wynikającej właśnie z chwalenia i budowania pewności siebie, a nazywania uczuć i budowania poczucia wartości, by żadne z tych działań nie wyparło drugiego.

Dziecko, które wiecznie słyszy od rodziców jesteś nieposłuszny, jesteś bałaganiarzem, jesteś leniwy, musisz być grzeczny, nie możesz się w ten sposób zachowywać, nie pyskuj, itd., na pewno nie wypracuje poczucia wartości, ponieważ podczas żadnej z tych sytuacji niczego się o sobie nie dowiaduje. Nawet jeśli padną z naszych ust słowa typu – nie chcę byś się tak zachowywał – nawet jak podamy argumenty, że lenistwo odbiera nam szansę osiągania celów, że pyskując nie okazuje nam należytego szacunku, nie udzielamy dziecku informacji na temat stanu, w którym ono się w danej chwili znajduje. Owszem uczymy granic i tego co jest przez otoczenie mile widziane, ale to nie ma nic wspólnego z uczuciami naszego dziecka. Nie skupiamy się na naszym dziecku, więc ono w tym momencie nie czuje się dla nas najważniejsze. Zamiast tego otrzymuje informację, że coś z nim nie tak, że gdyby było dobrym człowiekiem nie zachowywałoby się w taki sposób, nie czułoby się w taki sposób, lub nie postąpiłoby w taki sposób.

Dlatego tak bardzo ważne są wszelkiego rodzaju stwierdzenia: – widzę, że jesteś bardzo smutny, widzę, że jesteś zdenerwowany, powiedz mi co cię tak zdenerwowało?, jesteś bardzo szczęśliwa, zaskoczyło cię to wszystko, rozumiem twoje rozczarowanie, nie wiesz co się stało i czujesz się zdezorientowany, itd. Każde z nich opisuje uczucia dziecka i w każdym jesteśmy całkowicie skupieni tylko na dziecku.

Załóżmy, że chcemy nauczyć dziecko jeździć na rowerze, a następnie podczas pierwszych nieudanych prób, zamiast dopingować dziecko poprzez wyrozumiałość dla jego strachu – widzę, że się boisz, wiem, że to wymaga dużej odwagi, powtarzamy – nie bój się, no dalej. Dziecko zamiast dowiedzieć się , że strach, który odczuwa jest uczuciem naturalnym, dowiaduje się, że to co czuje jest uczuciem niepożądanym.

Bez względu na to ile będziemy później takie dziecko chwalić i jak usilnie podkreślać, że jest dzielne bo i tak bardzo szybko nauczyło się jeździć, nigdy nie wypracujemy w nim poczucia wartości. Owszem wpłynie to pozytywnie na jego pewność siebie, ale nie na poczucie wartości.

Podsumowując, tak jak napisałam, wartość jest tym z czym się rodzimy, a pewność siebie zależy od naszych osiągnięć i umiejętności. Możesz czuć się najbardziej pewnym siebie człowiekiem, jeśli jednak nie posiadasz poczucia wartości, nadal będziesz czuł się nie wystarczająco dobrym.

 

Zdj. edward musiak

Pokaż ten wpis światu

Facebook

Likebox Slider Pro for WordPress